Daily Archives: July 31, 2004

Onschuldig en Schuldig

July 31, 2004

Ik vraag me of hoeveel mensen wereldwijd per land onschuldig gevangen zitten en daarnaast hoeveel schuldigen vrij rondlopen, allebei vreselijk.

Op “Yorin” is een film over twee meisjes bij wie tijdens het inladen van hun koffers in de taxi, op weg naar het vliegveld, een paar pakjes drugs werden gestopt. En wat kun je dan doen? Je wordt in het gevang gegooid en als je een beetje pech hebt zit je levenslag in een bajes ergens in een ver land, lijkt me dat je je “raar” voelt: je doet niets verkeerd en toch beland je in een omgeving waar je eigenlijk niet thuis hoort.

Ongetwijfeld is er een percentage gevangenen in Nederland die onschuldig gevangen zitten, ik vraag me af wat dat percentage is.

Dat is ook het grootste probleem van “het RECHT systeem”: als je pech hebt dan ben je de lul, so far voor je vrijheid. Ik vraag me ook af hoe “vrij” we zijn als er een kans bestaat dat als je je gewoon aan “de regels” houdt dat zoiets toch kan gebeuren, dat is echt een heel eng idee. Een erg grote imperfectie in ons systeem.

Toen ik op de middelbare school zat was ik een vrij “normale” jongen denk ik, in ieder geval computergek dus wellicht zelfs een beetje nerdie :). Ergens tijdens mijn laatste jaar kreeg ik een telefoontje van het politiebureau in Maastricht : “kom maar langs je weet wel waarom”. Ik zat echt te denken van “djeezus waar gaat dit over?”. Het enige wat ik kon bedenken was dat het iets was met mijn brommer (supercoole Vespa Ciao :)). Ik dacht: “ik heb vast iemand overreden”, ik kon me echt niets anders voorstellen.

Op het politiebureau aangekomen moest ik plaatsnemen aan een bureau met voor me een man en een vrouw achter een typemachine: “je weet wel waarom je hier bent he?”. Natuurlijk heel stom maar ik ben ook niet zo helder antwoorde ik “tsja … het zal wel iets met mijn brommer te maken hebben?” (uitgaande van een verkeersboete o.i.d.). DAT had ik dus niet moeten zeggen: “Inderdaad je wordt verdacht van brommerdiefstal en heling”… Ik zat echt versteld. Op dat moment had ik nog het gevoel van : de wereld zit logisch en eerlijk in elkaar en als ik gewoon zeg dat ik het niet gedaan heb dan is de zaak afgedaan. Ze vroegen me of ik foto’s wilde maken en ik dacht “Ok, dan is de zaak snel afgedaan”. De foto’s werden daarna voorgelegd aan iemand die mij had aangewezen als de dader. Ik kreeg een dag later een telefoontje met de mededeling dat deze persoon zelfs op die foto’s volhield dat ik het was. Hij had zelfs een of andere bijnaam erbij verteld. Op zo’n moment sta je echt versteld van de totale irrealiteit waarin je terecht gekomen bent, dat zoiets echt mogelijk is. Ik vertelde ze dat ik dan en dan nooit op het station aanwezig had kunnen zijn om een bepaalde brommer te helen (dat tijdstip werd me tijdens het gesprek medegedeeld) omdat ik gewoon op school zat. Een dag later realiseerde ik me echter dat juist die week een tentamenweek was en dat het tentamen die dag juist een uur voor het tijdstip afgelopen was. Ik dus weer opnieuw bellen met de medeling dat ik tentamenweek had en dus geen alibi, uiteraard met het gevoel van “oh my god dit moet mij weer overkomen”.

In ieder geval werd de zaak gewoon doorgezet en zou vervolgens voor de officieer voor justitie komen, dat duurde enkele maanden en gelukkig hoorde ik tijdens mijn eerste week op de HIO dat de zaak geseponeerd werd.

Nog steeds zou ik graag willen weten welke ongelofelijk lul mij aanwees op die foto’s want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die persoon er veel meer te maken mee moeten hebben gehad, anders wijs je niet zo maar iemand aan. Vraag me af of die dossiers er nog steeds zijn. Ik zit nog steeds met een enorme wrok ten opzichte van die situatie. IK … brommers helen.. zucht…je snapt niet dat mensen niet direct zien wat voor soort persoon je bent. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik die situatie wil rechtzetten. Mischien ga ik eens een brief schrijven.

Het vormt je wel. Laatst stond ik bij Dekker van de Vegt, had een paar boeken gekocht, afgerekend, liep naar buiten en toen ik tussen de poortjes liep ging het alarm af!! Je staat daar dan, iedereen draait zich om en kijkt je aan, en het enige wat ik kon bedenken was “oh no not again !!”. Gelukkig kwam er een meisje naar me toe met de medeling dat dat vaker gebeurde de laatste paar dagen, er was iets stuk. Dus ik kon gewoon gaan. Maar voor hetzelfde geld sta je daar natuurlijk en dan wordt de politie gebeld e.d. waanzin.

Bottom-Line is : als je onschuldig veroordeeld wordt of onschuldig beschuldigd wordt (ook bijvoorbeeld in het geval van media beschadigingen) dan is de wereld opeens niet meer rationeel. Ik kan me heel goed voorstellen dat het percentage mensen dat totaal onschuldig veroordeeld worden helemaal doordraaien. Iets in de trent van “waarom ziet niemand het?”.

Ik vraag me ook af hoe we ons rechtssysteem kunnen verbeteren (laten we zeggen de lange termijn visie) zodat dit soort onzin gewoon niet meer voorkomt. Het enige wat ik kan bedenken is permanent volgen (via satelliet en ingebouwde chips) van alle personen. Gewoonweg ALLES loggen, elke scheet, elke uitspraak, elke beweging. Je weet dan ieder geval zeker “hoe het zit”. Ik heb liever dat dan dat onschuldigen veroordeeld worden. Uiteraard moet maar een klein deel goed getrainde mensen ( voor de veiligheid evenveel linkse als rechtse politiek georienteerde personen ) toegang hebben tot die gegevens.Er zou een nieuwe organisatie opgezet moeten worden om de datawarehouses te bevragen, iets in de trent van “alles loggen” maar opvragen alleen mogelijk bij bepaalde zaken (justitieel). Verder ook in alle bankbiljetten chips inbouwen om ook het betalingsverkeer te volgen.

Uiteraard heb je dan het risisco dat er regels in het rechtsysteem zitten die niet stroken met je gevoel, maar ik denk zolang je leeft in een maatschappij waar links en rechts ( niet-gelovig en gelovig dus) evenveel te zeggen hebben of in ieder geval in een goede balans zijn dat je goed op koers blijft. We moeten dan ook een beveiliging inbouwen die er voor zorgt dat zodra de balans in een land te veel doorslaat naar het een of het ander dat vanzelf de datawarehouses gewist worden en de apparatuur inactief. Wellicht door bepaalde beveiligingscircuits waar de UN zeggenschap over heeft. In ieder geval nooit personen uit hetzelfde land of dezelfde gemeenschap.

Tsja…Big Brother…maar dan anders…maar het resultaat : geen onschuldigen meer, tenminste wat betreft de rechtzaak.

Natuurlijk heb je dan het volgende probleem: beschuldigingen in organisatie. Neem Ruud Lubbers of een willekeurige andere organisatie. De vraag is dan of zij ook toegang moeten hebben tot deze databases.

En daarna: je zoon zegt dat hij geen koekje genomen heeft uit de koektrommel. Het klinkt heel crue en heel erg gek en ik neem aan dat iedereen die IK ken het er totaal niet mee eens is maar ik vind het vrij logisch om gewoon even in je computer te kijken of hij de waarheid spreekt of niet. Dat is toch gewoon reuze handig??

Er zijn beperkingen. In het ene gezin mag je een koekje uit de koektrommel pakken wanneer je maar zin hebt en in het andere gezin mag dit niet. Dus de spelregels moeten wel goed vast staan en alle kinderen moeten ook gewoon weten wat de regels zijn. Het probleem is dat hoe meer regels je verzint hoe diffuser en weirdere situaties je krijgt waarbij soms totaal niet duidelijk is wat wel “recht” is en wat niet, dat gedeelte blijft dan ook gewoon subjectief en door “rechters” bepaald. Maar liegen mag niet en dat kun je in ieder geval wel gewoon nagaan.

Zou dat niet prachtig zijn: geen diefstallen meer, geen moorden, geen oplichting enz… Of : als ze er al zijn dan zijn ze erg snel opgelost of dan is het op een heel erg ingenieuze manier gedaan (bijvoorbeeld door de administrators van de datawarehouses).

Gedogen is ook gewoon mogelijk, het is logisch dat je een maatschappij nooit kunt modelleren door “regels” in een boek op te stellen, net zo min als het mogelijk is om een mens te vangen in een computersysteem gebouwd in “computerregels”. Het zijn eerder guidelines. Maar door de “big brother” databases weet je je in ieder geval wel verzekerd van een stuk bewijs dat je zelf kunt gebruiken in situaties waar dat nodig is, iets wat nu totaal niet mogelijk is.